Column: Een beetje AI moe

Column - Begrijp me goed: ik omarm AI. Sterker nog, ik gebruik het zelf volop. Vroeger stond er altijd wel ergens een typefout in mijn tekst. Een verdwaalde d of t. Een komma die net iets te enthousiast meedeed. Dankzij Claude AI lever ik tegenwoordig stukken af die grammaticaal bijna foutloos zijn.

En plaatjes? Daar ben ik al helemaal gek op. Voor elke gedachte, elk plan en elk project laat ik ChatGPT met plezier een beeld maken. Handig, snel en soms verrassend goed.

Maar toch merk ik de laatste tijd iets. Ik word een beetje AI moe.

Niet omdat AI slecht is. Maar omdat veel ineens op elkaar begint te lijken. Dezelfde beelden. Dezelfde woorden. Dezelfde gladheid. Alsof alles netjes is aangeharkt, maar er niemand meer echt met zijn handen in de aarde heeft gezeten.

Ook rond plannen en akkoorden zie je steeds vaker beelden en teksten voorbijkomen die duidelijk met AI zijn gemaakt. Begrijpelijk. Er is weinig geld. Binnen een minuut heb je iets dat eruitziet alsof er een vormgever aan heeft gewerkt. Maar precies daar schuurt het.

Want in onze stad wonen en werken ook mensen en bedrijven die geweldig zijn in vormgeving, communicatie en verbeelding. Mensen die kijken, voelen, schrappen, twijfelen, opnieuw beginnen. Mensen die niet alleen iets maken dat mooi is, maar iets dat klopt.

En als we in processen te snel leunen op AI, waar blijft dan het echte gesprek? Waar blijft de inhoud? De twijfel? De menselijke maat? Dat vind ik best een beetje eng.

Bij de SBG hebben we daarom bewust flink wat uren gestoken in onze reactie op het Samenlevingsakkoord. Punt voor punt gelezen. Gewikt. Gewogen. Geschrapt. Aangescherpt. Niet omdat dat sneller was. Juist niet.

Natuurlijk ging er aan het eind nog even een spellingscontrole overheen. Want die d’s en t’s mogen best goed staan.
Maar de inhoud kwam van ons. Van ondernemers. Van de binnenstad. Van mensen die dagelijks zien wat werkt, wat schuurt en wat beter moet. AI mag helpen.

Maar het echte werk begint pas waar mensen zelf blijven nadenken.