De evolutie van identiteitsbeveiliging: hoe geautomatiseerde verificatiesystemen zich ontwikkelen in Nederland
Zakelijk-nieuws-landelijk
Het wordt weleens gezegd: vroeger waren het simpelere tijden. Dat gezegde gaat zeker op voor de manier waarop inloggen werkt. Waar het voorheen genoeg was om met een eenvoudig wachtwoord in te loggen, is dat vandaag de dag allang niet meer voldoende. Wachtwoorden moeten steeds unieker worden, en zelfs dan is een wachtwoord alleen vaak niet eens meer genoeg. Dat komt vooral omdat digitale diensten steeds meer persoonlijke gegevens en transacties verwerken. Dit soort informatie is namelijk de ultieme buit voor cybercriminelen en wanneer het in de verkeerde handen valt kan dat grote gevolgen hebben. Overheden, bedrijven en gebruikers zelf doen er dan ook alles aan om accounts beter te beveiligen en om zeker te weten wie er nou precies achter zo’n account zit. Daar zijn verificatiesystemen dus heel belangrijk voor. Hoe zijn die systemen in Nederland eigenlijk geëvolueerd, en welke rol spelen geautomatiseerde controles daarin?
Vergelijkbare methodes over verschillende sectoren
Identiteitscontrole is dus belangrijk, maar dat is echt niet alleen meer voor banken en overheidsinstanties zo. Ook voor online shoppen of het inloggen op een digitaal platform worden vergelijkbare methodes toegepast.
Dat geldt ook voor online entertainment, zoals bijvoorbeeld een ?online casino Nederland, waar gebruikers hun identiteit moeten verifiëren vóórdat zij toegang krijgen tot bepaalde diensten.
Hoewel de precieze regels per sector wel kunnen verschillen, blijft het onderliggende doel overal hetzelfde: voorkomen dat accounts worden misbruikt en ervoor zorgen dat digitale diensten veilig en betrouwbaar blijven voor gebruikers.
Waarom identiteitsfraude een groeiend probleem is
Even bij het begin beginnen, want al die extra controle is één ding, maar waarom is dat nou nodig? Identiteitsfraude is niets nieuws, echter ging het er vroeger net iets anders aan toe.
Naast fysieke diefstal van ID-kaarten of paspoorten, gebruikten criminelen ook babbeltrucs of hengelden ze zelfs door de brievenbus om achter persoonlijke gegevens te komen. Waarom? Om met deze gegevens bijvoorbeeld spullen te bestellen, leningen en contracten af te sluiten en voertuigen of woningen te huren - allemaal op andermans naam.
De komst van digitale accounts heeft dus eigenlijk alleen maar meer brievenbusjes geopend om in te hengelen, want persoonlijke gegevens zijn er niet minder gewild op geworden.
Dit hengelen gebeurt online net even iets anders, bijvoorbeeld door phishing of het misbruiken van datalekken. Het laatste is vaak een goudmijn voor cybercriminelen, omdat er grotere hoeveelheden persoonlijke gegevens voor het oprapen liggen. Die informatie wordt dan gebruikt voor dezelfde soort redenen als de klassieke vorm: het aanmaken van nepaccounts, fraude plegen met online aankopen, of het zich voordoen van een ander persoon.
Hoe digitaler de samenleving, hoe waardevoller dit soort gegevens worden en dus is identiteitscontrole steeds belangrijker.
Hoe werkt geautomatiseerde identiteitscontrole?
De manier waarop digitale identiteitsfraude wordt tegengegaan is dus ook anders dan bij klassieke identiteitsfraude, al zijn er zeker ook overeenkomsten.
Waar in het verleden (en overigens nu nog steeds) de brievenbus werd beveiligd, oud papier werd versnipperd en documenten handmatig door medewerkers werden gecontroleerd, hebben we daar nu ook digitale versies voor.
Een groot deel daarvan gebeurt automatisch en binnen een oogwenk. Documentcontrole kan via een foto van het identiteitsbewijs waarvan het systeem vervolgens checkt of het document wel echt is en niet vervalst. Stap twee is gezichtsherkenning via een selfie of camera, dat wordt zij aan zijn gelegd met het identiteitsbewijs om te kijken of de persoon van het document ook de persoon op de camera is, en vice versa.
Daarbovenop spelen verificatiecodes (via sms of app) een belangrijke rol al extra laag bescherming, want zelfs wanneer iemand bij het aanmaken van een account op identiteit is gecheckt, wil het systeem ook zeker weten dat het steeds dezelfde persoon is die blijft inloggen.
Dit alles wordt ondersteund door automatische systemen die continue risico’s berekenen en afwijkingen signaleren. Het resultaat is een proces dat niet alleen sneller is geworden, maar in veel gevallen ook betrouwbaarder dan de handmatige controles van voorheen.
De rol van kunstmatige intelligentie binnen dit proces
Zoals met meer en meer zaken vindt kunstmatige intelligentie zich ook in de wereld van identiteitsbeveiliging en verificatiesystemen steeds meer een weg. En hoewel sommigen alweer een beetje AI moe zijn, is dat voor de identiteisbeveiliging wel heel handig. In dit geval komt dat omdat kunstmatige intelligentie makkelijker en sneller patronen herkent dan iemand achter de balie. Kunstmatige intelligentie helpt fraude opsporen door transacties en logins te checken en alarm te slaan wanneer er zich iets ongebruikelijks voordoet. Het voorkomt fouten, maar is ook voor de gebruiker fijn want het gaan snel en gebeurt veelal op de achtergrond, dus wordt er geen last van ondervonden.
Wel moet duidelijk zijn dat AI alleen niet voldoende is, en dus komen er bij twijfelachtige gevallen alsnog echte mensen aan te pas. Dit gaat eigenlijk op dezelfde manier als bij de automatische poortjes van de douane op Schiphol: eerst worden de paspoortgegevens en biometrie vergeleken met het beeld op de camera, maar mocht het systeem toch niet helemaal zeker gaan dan zit er ook nog altijd een medewerker van de marechaussee om het paspoort te checken.
Wat brengt de toekomst?
De manier waarop we ons online identificeren staat weer op het punt te veranderen. De Europese overheden willen namelijk voor het einde van 2026 naar een soort van digitaal paspoort/portemonnee één digitale identiteit waarmee er in verschillende landen en bij uiteenlopende diensten veilig kan worden ingelogd.
Ook biometrische technologie, zoals gezichts- of vingerafdrukherkenning, zal waarschijnlijk een (nog) grotere rol gaan spelen, simpelweg omdat het gebruiksvriendelijk maar lastig te vervalsen is.
Conclusie
Identiteitsbeveiliging blijft met de tijd mee gaan en veranderen, en dat is maar goed ook. Niemand zit te wachten op de gevolgen van dit soort criminaliteit, die uitlopen van betalingsfraude tot contracten die op andermans naam zijn gemaakt. Het loopt van kwaad tot erger, en ook hier blijkt dan weer dat een oud gezegde opnieuw van toepassing is: voorkomen is beter dan genezen.
