Blijf kijken naar het zwaard
Iedere ochtend begin ik de dag met het scannen van de krant. Niet te lang. Gewoon met een goede kop koffie erbij, want de dag is meestal al lang genoeg.
Tussen alle grote wereldzaken kom je af en toe zo’n klein bericht tegen dat blijft hangen. Zo las ik vanochtend over een jongen van zes jaar in Noorwegen die tijdens een schooluitje een eeuwenoud zwaard vond. Het stak zomaar uit de grond.
Een zwaard.
Niet van plastic, niet uit een speelgoedwinkel, maar een echt oud zwaard. Zo oud dat archeologen erbij moesten komen. Het klinkt als het begin van een kinderboek. Een beetje Koning Arthur, maar dan met laarzen in een Noors veld.
Wat ik me meteen afvraag: hoe kan het dat juist hij het zag? Hoeveel mensen zijn daar al langs gelopen? Hoeveel volwassenen keken misschien, maar zagen niets?
Misschien is dat precies wat kinderen nog kunnen. Kijken zonder haast. Zonder oordeel. Zonder direct te denken: dat zal wel niets zijn.
Ik vond het een prachtig beeld. Omdat het ook is waar ik me dagelijks mee bezighoud. Voor KNST!, voor de binnenstad, voor Gouda en het Groene Hart. Je zoekt naar iets dat net boven de grond uitsteekt. Een kunstenaar die nog niet iedereen kent. Een ondernemer met een verhaal. Een straat, plek, winkel of initiatief dat meer aandacht verdient.
Niet alles ligt glanzend klaar. Soms is het half bedekt. Soms moet je bukken. Soms moet je beter kijken dan de rest.
Maar als je het ziet, kun je het eruit halen. Schoonmaken. Een podium geven. En zeggen: kijk, dit lag hier dus al die tijd.
Misschien is dat wel de story of my life. Zoeken naar pareltjes die nog niet door iedereen worden gezien.
Dus mijn tip van de dag: blijf kijken naar dat zwaard.
Het hoeft niet echt in de grond te zitten. Het kan ook een goed idee zijn. Een onverwacht talent. Een stille winkelier. Een vergeten gevel.
Misschien word je er geen koning van. Maar leuker wordt de dag er wel van.