Vreugde en verdriet
Vreugde en verdriet streden ook het afgelopen weekend in de Goudse sportwereld weer om voorrang. Nu de competities in de slotfase zitten stapelen de verrassingen zich op. Leuk voor de neutrale toeschouwer, maar de doorgewinterde fans denken daar ongetwijfeld anders over, zeker als het in hun ‘nadeel’ uitpakt.
RFC Gouda deed vorige week met een monsteroverwinning op Oemoemenoe extra vertrouwen op om het karwei in de laatste competitieronde af te maken. De stand op de ranglijst gaf aan dat de spanning te snijden was. Het kon nog alle kanten op.
De bal is rond luidt een bekend voetbalcliché, maar dat kun je bij rugby niet zeggen. Helaas gingen de Goudse rugbyers zaterdag kopje onder en vonden ze in Purmerend tegen RC Waterland hun Waterloo. Bij de Goudse fans zullen, hoewel misschien niet zichtbaar, de waterlanders hebben gevloeid. Het doek is gevallen, rechtstreekse degradatie naar de 2e klasse is nu een feit, tenzij er wellicht nog wat konijnen uit de hoge hoed komen. Hoe dan ook, men kan volgens mij met opgericht hoofd afscheid nemen van de 1e klasse.
Was er bij het rugby sprake van enorme spanning, ook met de eindstreep in zicht is in de Goudse voetbalwereld sprake van toenemende spanning. In ieder geval in de 2e klasse B, waar DONK zaterdag tegen een zeperd opliep door thuis van degradatiekandidaat Zeist te verliezen.
Met nog vier wedstrijden te gaan staat DONK nog steeds op een veilige 7e plaats. Maar het verschil met de nacompetitieplaatsen bedraagt slechts 2 (!) punten, dus vergeet het woord ‘veilig’.
In de 4e klasse D vecht ONA voor lijfsbehoud en daarom was die 1-0 overwinning op Dilettant zeer welkom. Zeker als de concurrenten ook drie punten kunnen bijschrijven. Het is dus nog niet verloren.
Maar laat ik eindigen met een felicitatie aan het adres van de waterpolovrouwen van GZCDONK. Dat 13 geen ongeluksgetal hoeft te zijn bewezen zij door voor de 13e keer de KNZB-beker te winnen. Het ging niet gemakkelijk, maar de eerste prijs dit jaar is binnen.
Nu de landstitel nog.