Houd elkaar vast
‘Hoi, je spreekt met Mia, hoe is het? Irene en ik willen graag even met je spreken.’
Ik was nog maar net benoemd tot voorzitter van de SBG toen Mia Schaap en Irene Klein Haneveld mij wilden spreken. Mia kwam ik al vaker tegen. Irene kende ik nog niet persoonlijk, wel van naam. Ook buiten Gouda wist je wie zij was. Voor veel mensen hoorde zij bij de stad.
Dat eerste gesprek was meteen duidelijk. Irene wilde weten wie mij op deze plek had benoemd en hoe dat was gegaan. Dat was even wennen, maar al snel begreep ik het. Irene wachtte niet af. Zij voelde zich betrokken bij de stad, de binnenstad en de mensen die zich daarvoor inzetten.
Daarna werd snel duidelijk hoeveel zij voor Gouda heeft betekend. Veel mensen kennen haar van het Paasontbijt, van Samma en van het Doe Platform, het team waarmee zij als ondernemer de binnenstad jarenlang, soms letterlijk, in de feestslingers zette.
Maar haar betekenis ging verder dan dat. Irene zette zich in voor een binnenstad die niet alleen sterk is, maar ook menselijk blijft. Een stad waar ontmoeting belangrijk is, waar tradities blijven bestaan en waar mensen naar elkaar omzien.
De laatste keer dat ik haar zag, was tijdens Zotte Zaterdag. Op het bankje bij Jantje, samen met Mia. Wij maakten daar opnames over Erasmus. Irene vertelde hoe belangrijk Zotte Zaterdag voor Gouda is, maar ook wat Erasmus voor de stad heeft betekend. Dat paste bij haar. Irene was gelovig, maar ook een vrije geest. Ze keek niet alleen naar wat er vandaag gebeurt, maar ook naar wat een stad vormt en bijeenhoudt.
Tijdens het Paasontbijt zei ze nog: ‘Ik ben er nog.’ Niet lang daarna volgden haar laatste publieke woorden: ‘houd elkaar vast’. Ook dat paste bij Irene. Bij de manier waarop ze naar mensen keek en in de stad stond.
Ik heb Irene maar kort gekend. Toch liet ze indruk achter. In haar woorden. In haar directheid. In haar trouw aan deze stad.
Bij Irene voelde je het meteen: in alles droeg zij Gouda met zich mee.