Gouda rouwt om buurtverbinder Marian Eisden (59): ‘Korte Akkeren zonder haar is amper voor te stellen’
NieuwsGouda – Gouda reageert geschokt op het overlijden van Marian Eisden (59). In ontmoetingscentrum De Walvis komen vrijdag tientallen mensen samen om stil te staan bij haar overlijden. De vrijwilliger en buurtverbinder, door velen liefkozend ‘Dushi’ genoemd, betekende voor veel inwoners veel meer dan alleen een bekend gezicht in de wijk, maar ook daarbuiten: ‘Marian was van iedereen’
In De Walvis staat sinds vrijdagochtend een condoleanceboek, met daarnaast foto van Marian. Verschillende wijkbewoners lopen binnen om een berichtje te schrijven. Dat zijn vrijwilligers die iedere maandag met haar kookten, maar ook een buurtbewoner die haar af en toe gedag zei op straat. Marian kende iedereen, blijkt ook vrijdagmiddag. Vrijwilligers van De Walvis zijn zichtbaar aangeslagen. “Hoe het nu verder moet, weten we eerlijk gezegd nog niet,” zegt een van hen.
Er is besloten om ook zaterdag en zondag open te blijven van 12.00 tot 16.00 uur. “Marian was er juist ook voor mensen die amper buiten kwamen, en niet veel sociale contacten hadden. Voor hen willen we er zijn en ze de kans geven om samen te komen”, vertelt Bart Slob, beheerder Ontmoetingscentrum de Walvis.
Buurtmoeder
Marian overleed donderdagmiddag na een kort ziektebed. Ze werd geboren en groeide op op Curaçao, in Montaña Abou. In 1990 kwam ze naar Nederland, ze kwam in de wijk Korte Akkeren terecht. Daar groeide ze al snel uit tot een vertrouwd en geliefd gezicht voor veel bewoners, ze werd ook wel de buurtmoeder van Korte Akkeren genoemd.
Raadslid Redouan Allaoui (GroenLinks) is vrijdagmiddag aanwezig in de Walvis. Hij kent Marian al sinds zijn jeugd in Korte Akkeren. Hij omschrijft haar als iemand die mensen ‘werkelijk zag’. “Als jong ventje kwam ik al bij haar. Mijn ouders spraken de Nederlandse taal niet goed, maar Marian was er altijd. Ze stak haar hand uit naar mij. Ze dacht mee, wees de weg en had een enorm netwerk waarmee ze je kon helpen.”
Helpende hand
Zo hielp ze volgens Allaoui meerdere jongeren op een praktische manier vooruit. “Of het nu ging om huiswerkbegeleiding, een stageplek of gewoon iemand die steun gaf. Marian bood altijd een helpende hand. Zelf had ze ook weinig, maar toch was ze bereid haar laatste euro te delen met een ander. Dat soort grootsheid zie je maar zelden.”
Hij noemt haar een ‘uitzonderlijk mens.’ “De kracht en veerkracht die Marian had, zie je niet vaak. Als je weet wat zij allemaal in haar leven heeft meegemaakt, besef je pas wat voor sterke vrouw ze was. Dan heb ik het niet alleen over de laatste zes maanden, die natuurlijk heel verdrietig waren, maar over haar hele leven.”
Heel veel mensen, of het nu de schoonmaker of de burgemeester is, vinden Marian belangrijk, en zij die mensen. Dat is de kracht van Marian.
Dat ze voor zoveel mensen van betekenis was, verbaast hem niet. “Ik ben geboren en getogen in de wijk. Marian was er altijd. Iedereen kende Marian, ze is van iedereen. Heel veel mensen, of het nu de schoonmaker of de burgemeester is, vinden Marian belangrijk, en zij die mensen. Dat is de kracht van Marian.”
Ook vriend Ronald van Rossum zag van dichtbij hoeveel Marian voor de stad betekende. Hij leerde haar beter kennen via gezamenlijke activiteiten rond het feestjaar Gouda750. “We zijn samen veel dingen gaan doen. We organiseerden onder andere feesten voor bewoners van het azc.”
Hoe mensen die naar Marian gingen opbloeiden, was echt heel bijzonder. Dat was echt bijzonder om te zien
Van Rossum, ook werkzaam bij het AZC, stuurde bewoners regelmatig richting Marian in De Walvis. “Voor mensen uit het AZC die nog niet mochten werken, of het heel zwaar hadden, was Dushi met haar kookclub een beginpunt. Hoe mensen die daarnaartoe gingen opbloeiden, was echt heel bijzonder. Dat was echt heel bijzonder om te zien.”
Ook bij het AZC is het verdriet groot. “Ik krijg berichten van mensen die niet weten wat ze ermee aan moeten. Zoveel mensen zijn door haar geholpen.”
Het is niet gek dat zoveel mensen zich bij haar thuis voelden, vindt van Rossum. “Ze liet iedereen in zijn waarde, ze had geen oordeel. Mensen mochten daar gewoon zijn. Als ze even niets wilden vertellen, was het ook goed. Dat was Marian. Ze was op veel plekken actief, ze zat niet alleen in De Walvis, maar ook bij andere buurthuizen, de Bernardhof, en bijvoorbeeld Gemiva.”
Altijd op zoek naar lichtpuntjes
Ook burgemeester Pieter Verhoeve is vrijdagmiddag in De Walvis om buurtbewoners een hart onder de riem te steken. “Zij zit in het hart van heel veel mensen, omdat haar eigen hart zo groot was. Marian was een krachtige vrouw die, hoe donker het ook was, altijd op zoek was naar lichtpuntjes, hoop, liefde, geloof, betekenis, warmte en een nieuwe kans. Wat ik knap vond, is dat ze dat ook deed op de moeilijkste momenten van haar leven.”
Verhoeve verwijst daarbij ook naar de begrafenis van haar pleegzoon Jason, die in september 2025 om het leven kwam nadat hij door de politie was neergeschoten. “Dat staat nog heel vers in mijn geheugen. Dat ze toen heel betekenisvol opriep tot kalmte, tot vrede. En dat ze op de begrafenis zei tegen die klas: allemaal rustig blijven jongens, ik wil jullie zien met een diploma. Dat heeft me enorm geraakt.”
Korte Akkeren zonder Marian is niet goed voorstelbaar. De Walvis zonder Dushi… ja, ze laat zo’n grote leegte achter.
Verhoeve zegt diep geraakt te zijn door haar overlijden. “Korte Akkeren zonder Marian is niet goed voor te stellen. De Walvis zonder Dushi… ja, ze laat zo’n grote leegte achter. Je ziet hier dat mensen echt verslagen en verdrietig zijn. Ze wist heel veel verschillende soorten mensen aan te spreken.”
