‘Ik had het beloofd, dus moest ik me eraan houden: ik ga mezelf beter maken'
Na een miskraam en maandenlange lichamelijke klachten werd Sharon Slierendrecht (34) dit jaar gedwongen stil te staan. Ze stopte met werken en koos voor herstel. Ze deelt haar verhaal om andere vrouwen aan te moedigen hun signalen serieus te nemen en voor zichzelf op te komen. “Ik heb mezelf beloofd: ik ga mezelf beter maken.”
Met haar Rotterdamse typetjes bouwde Sharon de afgelopen jaren een groot bereik op op TikTok en Instagram. Haar korte video’s zijn direct, grof en humoristisch, met herkenbare types als de Rotterdamse ‘Delano’s moeder’. Ze blijken geliefd: inmiddels volgen ruim 140.000 mensen haar op TikTok en zo’n 85.000 op Instagram.
Op 3 juni plaatst Sharon vijf video’s met een andere toon dan haar volgers gewend zijn. Daarin vertelt ze voor het eerst openlijk over de miskraam, een jaar eerder, en de langdurige nasleep. “Ik heb daar psychisch en lichamelijk nog steeds hele erge klachten aan overgehouden,” vertelt ze haar volgers. Ze beschrijft hoe ze bleef doorgaan terwijl haar lichaam signalen gaf, en hoe ze zich niet gehoord voelde. “Ik voelde vanaf moment één dat er niet naar me geluisterd werd.” Met de video’s wil ze andere vrouwen waarschuwen niet om voor zichzelf op te komen. “Als jij iets voelt, ga alsjeblieft strijden. Kom voor jezelf op.”
Een jaar eerder zijn Sharon en haar partner dolgelukkig als blijkt dat ze zwanger is. Ze heeft twee kinderen uit een eerdere relatie en zou, tien jaar na haar laatste zwangerschap, opnieuw moeder worden. Het nieuws wordt al snel gedeeld met familie, kinderen en klanten. “Iedereen wist het. Je zag het ook gewoon aan me.”
Kort na de positieve test begint ze te bloeden. Ze neemt meteen contact op met de huisarts. “Ik maakte me oprecht zorgen om mijn zwangerschap, maar ik kreeg te horen dat ik de eerste echo moest afwachten. Ik kan mezelf nog elke dag voor mijn kop slaan dat ik niet eerder de hele boel op stelten heb gezet.”
De miskraam blijkt vroeg in de zwangerschap te zijn. Toch bleef haar lichaam maandenlang reageren alsof ze nog zwanger was. Bij de eerste echo wordt het stil in de kamer. “Toen bleek dat ik gelijk had. Er zat niets meer.” Door eerdere medische ingrepen konden artsen niet direct ingrijpen en moest haar lichaam het zelf oplossen. Dat duurde maanden. “Ik liep ook al die tijd met en luier. Je voelt je geen mens meer. Je schaamt je, je bent moe, je bloedt constant. Ik vond het mensonterend.”
Meerdere keren voelt ze zich niet gehoord. Op een echo wordt iets gezien ter grootte van een pingpongbal, dat later weer verdwenen is zonder verklaring. “Ik was daardoor constant bang dat er iets mis was met mijn baarmoeder.” Tegelijkertijd probeert ze ook te relativeren. “Achteraf denk ik ook: ze konden niet overal antwoord op geven. Er zat iets in mij dat overleden was en mijn lichaam wilde het niet kwijt. Maar ik geloof wel dat er betere begeleiding mogelijk is voor vrouwen die dit meemaken.”
Ze beseft daarbij dat ze steun had die niet iedereen heeft. “Ik had een lieve partner, lieve kinderen, en ik kon bij mijn moeder huilen. Maar niet iedereen heeft dat. Ik maakte die video’s vooral voor vrouwen die er alleen voor staan. Want we moeten niet doen alsof dit niets is."
"Daarom vond ik dat ik er toch iets over moest zeggen. Want ik heb die stem, en veel vrouwen niet." Ze kreeg dan ook duizenden reacties op de video. "Daarin las ik dat het helaas bij veel vrouwen zo gaat. Het toch toch nog steeds een beetje een male industry. Ik snap eigenlijk niet waarom. We zijn toch allemaal even belangrijk?
Ondanks alles bleef Sharon na de miskraam werken. Als zelfstandige kapster durfde ze nauwelijks afspraken af te zeggen. De lichamelijke klachten nemen toe, tot het in december 2024 misgaat. “Ik stortte in op mijn werk en even later lag ik in de ambulance.” Dat moment werd een keerpunt. Haar vriend haalt haar op. “Hij zei: nu is het eindelijk gebeurd. Hij maakte zich al langer zorgen en zag dit aankomen.”
In januari 2025 neemt ze een besluit. Ze bouwt haar werk af en stopt in mei volledig. “Dat moet je thuis natuurlijk bespreken, want er valt inkomen weg. Maar mijn vriend zei: ik wil graag nog lang met je doen.”
Ze stort zich gelijk weer op nieuwe plannen, waaronder het idee om fulltime influencer te worden. “Ik dacht dat het vanzelf zou lopen, maar zo werkt het niet. Er is veel druk, je krijgt veel feedback. Ik voelde eigenlijk alleen maar paniek.”
Ook lichamelijk gaat het nog niet goed. Ze heeft nog altijd pijnklachten en kan ’s nachts haar handen nauwelijks bewegen. Na uitgebreid onderzoek blijkt sprake van het carpale-tunnelsyndroom, veroorzaakt door extreme stress. “Ik had eindelijk een antwoord. De huisarts zei: je kunt kiezen voor een operatie, of de ouderwetse manier: rust. Ik koos voor dat laatste.”
"Ik had het hardop gezegd, dus moest ik me eraan houden. Ik wist wel: dit gaat een mentale strijd worden.” Ze begint met eenvoudige dingen: ontbijt en lunch maken, wandelen, naar de sportschool. "Ik leerde hoe ik beter voor mezelf kon zorgen. Het waren eigenlijk hele simpele, kleine dingen. Uiteindelijk ging er een knop om: ik moet mezelf op de eerste plaats zetten.”
Langzaam knapt ze ook lichamelijk op. Klachten waar ze al jaren last van had, verdwijnen. "Ik had bijvoorbeeld altijd last van mijn longen, maar sindsdien heb ik geen moeilijke ademhaling meer." Ook haar omgeving merkt op dat ze zich beter voelt. "Mensen waren trots dat ik echt even stopte en nadacht over wat ik wil. Het werd een totaal ander jaar dan ik had verwacht.”
Inmiddels is ze voorzichtig weer aan het werk. Sinds begin december knipt ze één dag per week, wat ze langzaam verder opbouwt. "Ik hoor alleen maar: hallelujah, ik ben zo blij dat je terug bent. Sommigen zijn in al die maanden niet eens naar een andere kapper geweest." Daarnaast werkt ze aan een nieuwe comedyshow samen met een vriendin. "In mijn eentje werd het te stressvol. Vanaf april staan we samen weer op het podium.” Veel kan ze er nog niet over zeggen. "Kijk maar naar de video's die we samen maken. Lekker grof, hartstikke asociaal."
Terugkijkend noemt Sharon het afgelopen jaar vooral leerzaam. “Ik denk dat vrouwen, als het kan, echt vaker tijd voor zichzelf moeten nemen. Dat je af en toe even stilstaat: hoe ga ik dit voortaan doen, hoe ga ik beter met mezelf om? Hoe zie ik de toekomst? Die dingen bedenk je meestal niet in een uurtje. Mij heeft het tijd gekost. Stel jezelf af en toe de vraag: bewandel ik nog wel op het goede pad, ben ik wel gelukkig?”