Dit Goudse gezin reisde een jaar door Afrika: ‘Gevoel van vrijheid gaan we missen’
NieuwsGouda - Met twee jonge kinderen een jaar op pad door zuidelijk Afrika: Jasper (37) en Emma (35) deden het dit jaar. Ze stapten met hun kinderen Maya (4) en Eli (3) in de auto en legden zo’n 40.000 kilometer af. Vaak zonder te weten waar ze die avond zouden eindigen. “Juist dat niet vastleggen gaf ons een enorm gevoel van vrijheid.”
De familie Vos houdt wel van een uitdaging. Jasper en Emma reisden eerder meerdere keren door Afrika, onder meer voor vrijwilligerswerk. Met hun kinderen maakten ze al een roadtrip door Tunesië en wildkampeerden ze in Albanië.
Toen het gezin na de verkoop van hun vorige woning financieel de kans kregen een langere reis te maken, was de keuze snel gemaakt. “We zien regelmatig hoe mensen alles uitstellen tot later, tot na het pensieon” zegt Jasper. “Regelmatig horen we over mensen die dan ziek worden of het niet halen. Daar hebben we van geleerd: je weet niet hoeveel tijd je hebt.”
Op 4 januari vertrok het gezin naar Zuid-Afrika, zonder retourticket. De route stippelden ze globaal uit: Zuid-Afrika, Namibië, Angola, Zambia, Malawi, Mozambique, Zimbabwe en Botswana, om uiteindelijk weer in Zuid-Afrika te eindigen. In de praktijk liep het anders. Angola viel af. “We hadden vertraging met de auto en er was een grote cholera-uitbraak,” vertelt Jasper. “Met jonge kinderen is dat simpelweg een risico dat je niet wilt nemen.”
Tekst loopt verder onder de foto
De tijd die ze voor Angola hadden gepland, besteedden ze aan andere landen. Zo bleven ze uiteindelijk twee maanden in Malawi. “Malawi noemen ze het warme hart van Afrika, en dat hebben wij echt zo ervaren,” zegt Jasper. “Waar we ook kwamen, mensen waren vriendelijk en oprecht geïnteresseerd.”
Dat merkte het gezin ook toen ze met autopech langs de weg stonden. “Er kwam meteen iemand helpen. Hij is tot half één ’s nachts blijven sleutelen, omdat hij het geen prettig idee vond dat wij daar met de kinderen langs de weg stonden.”
Wachten
Een ander hoogtepunt? Ook daar denkt Jasper niet lang over na. Het gezin reist naar Likoma-eiland, midden in het Malawimeer. Daar wachten ze dagenlang op een schip dat ze er naartoe kan brengen. Het schip vaart er al sinds de jaren 50. “Voor de mensen daar is die boot de levensader van het land,” vertelt Jasper. “Voor toeristen is het lastig om mee te gaan. Vaak weet niemand precies wanneer hij vertrekt. Dat kan morgen zijn, maar net zo goed overmorgen. Of de dag erna.”
“Het systeem is inefficiënt, maar juist daardoor hebben mensen tijd. Niemand is gehaast. Als je toch twee dagen moet wachten, dan kun je net zo goed een praatje maken met anderen. We hadden de meest interessante gesprekken onderweg.”
Gevaarlijke dingen maken ze eigenlijk niet mee. “Er bestaat een soort spookbeeld dat het vooral gevaarlijk zou zijn. In het zuidelijke deel waar wij reisden, hebben wij ons geen moment onveilig gevoeld. Ook niet met de kinderen.”
Voor ieder land maakten ze vooraf kaarten met plekken die mogelijk de moeite waard waren, zoals natuurgebieden, dorpen en landschappen. “We reden van plek naar plek en besloten vaak pas onderweg waar we diezelfde nacht zouden slapen,” zegt Jasper. Meestal was dat kamperen op een camping, maar ook weleens in het wild. Een aantal keren huren ze een huisje.
Reserveren doen ze vrijwel nooit. “Dat past niet bij dat gevoel van vrijheid. Als alles vastligt, ben je vooral bezig om ergens op tijd te zijn. We wilden ook ergens langer kunnen blijven als het leuk was, of ergens juist sneller weg.”
Ze rijden vaak midden op de dag, wanneer Maya en Eli slapen. “We zijn geen mensen die lang op één plek blijven, we sliepen ongeveer drie nachten op dezelfde camping. Een groot deel van de dag zat vaak in het op- en afbouwen van ons kamp.”
Hard werken
“Het was heel bijzonder, maar ook hard werken,” vertelt Jasper. Het gezin slaapt meestal met zijn vieren in de tent. “Je bent de hele dag samen. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat ben je bezig. Dat is de keuze die we hebben gemaakt. Zonder kinderen maak je de reis anders mee, maar wij hebben dit kunnen delen met onze kinderen.”
Het gezin sliep voornamelijk in een tent.
Foto: Eigen foto
Andere reizende gezinnen komen ze nauwelijks tegen. In een heel jaar zagen ze er hooguit drie. “Het continent is enorm. Sommige landen zijn vele malen groter dan Nederland, met soms bizar weinig inwoners per vierkante kilometer.” In Namibië sliepen ze eens op een boerderij die, zo vertelde de eigenaar, ongeveer half zo groot was als Nederland. “En dat was één boerderij.”
Naar school
Daarom proberen ze ook het contact met lokale kinderen op te zoeken, zodat Maya en Eli toch af en toe contact hadden met leeftijdsgenoten.
Af en toe draaien Maya en Eli een ochtend mee op een lokale school. “Ja, dat kan in Afrika gewoon. In Nederland zouden ze raar opkijken als je zomaar met een kind voor de deur staat, maar daar zeiden ze vaak: natuurlijk, kom erbij.”
Hebben ze luxe gemist? “Nee, juist niet. Het heeft ons vooral bewust gemaakt hoe luxe Nederland eigenlijk is. Hier ga je naar de supermarkt en kun je kiezen uit vijftien soorten salami, in Afrika ben je al blij als er íets ligt. Ik denk dat we daar van gaan schrikken als we terug zijn.”
De auto gaat gemist worden. - Privé foto
Geluid van vogeltjes
De auto en de tent blijven achter in Afrika. Vooral dat zal wennen worden. “Als je reist zoals wij hebben gedaan, ben je zo volledig zelfvoorzienend. Je kunt gaan en staan waar je wil, dat gevoel van vrijheid is nauwelijks te evenaren. We zijn gewend om veel buiten te zijn en buiten te slapen, dat zal wel even wennen worden. Het slapen in de frisse lucht met de geluiden van vogeltjes als je wakker wordt, dat kun je moeilijk nabootsen in Nederland. Ik denk dat ik maar een tent in de tuin ga zetten.”