Zorgen om toekomst zonder geschikte woning: ‘Het benauwt me af en toe’

Regio • Wilma Versteeg (71) maakt zich zorgen om de toekomst. Ze is gehecht aan haar dijkwoning, maar een progressieve ziekte maakt het geen ideale situatie. De kleurrijke Wilma woont al ruim 20 jaar in haar ‘heksenhuisje’, aan de Gouderakse Kattendijk. Het voormalige boerderijtje uit 1890 staat op een perceel van 1.400 vierkante meter. 

“We kwamen hier vanuit Delft te wonen en ik ben in die jaren erg gehecht geraakt aan Gouderak in het algemeen en deze woning met z’n grote buitenruimte in het bijzonder. Toen ik tien jaar geleden helaas weduwe werd, merkte ik wel gelijk de nadelen van een grote tuin. Het is veel werk om alles bij te houden.”

Auto-immuunziekte  

Helemaal als je ook nog eens wordt geconfronteerd met een chronische ziekte, zoals Wilma acht jaar geleden te horen kreeg. “Ik heb een auto-immuunziekte met reumatische eigenschappen . Hierdoor heb ik veel energie en flexibiliteit moeten inleveren.”

Reden om zich in te schrijven voor een huurwoning en bij een makelaar voor een koopwoning. “Ik zoek eigenlijk een levensloopbestendig appartement, liefst op de begane grond. Ik zal de vrijheid die ik hier heb zeker missen, maar als mijn hond maar mee kan scheelt dat weer.”

De voormalige docente is blij met alle hulp die ze krijgt: “Sommige mensen houden de buitenboel bij, ik krijg huishoudelijke hulp en als ik vanwege mijn ziekte de hond niet kan uitlaten kan ik een beroep doen op een dierenbuddy. Allemaal fantastisch, maar feit is dat ik fysiek achteruit ga.”

‘Je wordt niet vrolijk van het aanbod’

Ze wordt verdrietig van het huidige aanbod aan huur- en koopwoningen en beseft dat deze situatie nog wel even kan duren: 

“Ik check het aanbod tegenwoordig geeneens zo vaak meer, want je wordt er niet vrolijk van. Helaas zijn er bijna geen huurwoningen beschikbaar waarvoor ik in aanmerking kom en ook het aanbod aan geschikte koopwoningen binnen mijn budget is nihil.”

“Het scheelt wel dat ik in deze woning op termijn beneden zou kunnen slapen, waarbij ook de badkamer op de begane grond is. Maar de oprit naar de dijk is steil en mijn ‘voorland’ is een rollator dan wel scootmobiel. Ofwel, het houdt een keer op hier. Ik wil anderen, onder wie mijn kinderen, niet teveel belasten. Ik zal steeds meer hulp nodig hebben.”

En dan ook nog de dijkversterking

Daar komt straks het grootschalige project van de dijkversterking tussen Krimpen aan den IJssel en Gouderak overheen. 

“Hoe bereikbaar is deze woning dan nog?”, vraagt ze zich af. “Er wordt gezegd dat medische hulpdiensten tijdens de werkzaamheden bij ieders huis moeten kunnen komen, maar of dat zo is zal moeten blijken.”

“En kunnen de verschillende thuisbezorgdiensten, voor bijvoorbeeld mijn medicijnen en boodschappen, dan nog wel bezorgen? Overlast is oké, want ik snap het nut en de noodzaak van de dijkversterking, maar bereikbaarheid is echt wel een ding.”

‘Het benauwt me’

Over haar situatie tenslotte: “Het benauwt me op sommige momenten. Ik ken genoeg verhalen van andere ouderen, die ook liever zouden verhuizen, maar geen kant op kunnen. En wat te denken van jongeren: die hebben het ook bepaald niet makkelijk op de woningmarkt. Ik wil er geen klaagverhaal van maken, maar zorgelijk is het allemaal wel.”

Robert van der Hek

Serie ‘In de knel’
Het Kontakt besteedt de komende tijd ruimschoots aandacht aan de woningnood in de Gouda. We spreken met mensen die ‘in de knel’ zitten, maar ook met beleidsmakers en overige betrokkenen. Wilt u ook uw verhaal delen of heeft u suggesties: redactie.goudsepost@kmp.nl.