Foto:

FF Tussendoor - Waterlanders

  Column

Je zou het zo niet zeggen, maar ik kan best een softy zijn. Zet mij voor de televisie met een dierenprogramma en bij de eerste hond met een manke poot, hou ik het al niet meer. En tegen huilende mensen ben ik al helemaal niet opgewassen.

Zo ook tijdens het SamenLoop voor Hoop evenement, dat afgelopen weekend voor zoveel saamhorigheid heeft gezorgd. Dat komt vast door het goede doel. Immers, iedereen heeft in zijn omgeving wel te maken met die afschuwelijke ziekte, die vroeger ´K´ werd genoemd, en inmiddels als kanker steeds meer bespreekbaar wordt. Wat een geweldig evenement en wat een fantastisch bedrag is er bijeen gewandeld. Vrijdagavond had ik het al te kwaad toen ik bij de indrukwekkende kaarsenceremonie was en naar boven keek naar die bijzondere lucht. Alsof ze het licht in de hemel hadden aangedaan.

Met een tissue in de hand stond ik de volgende dag nog wat na te snotteren van het gedicht van onze stadsdichter, dat keihard bij mij binnen kwam, toen het eindbedrag bekend werd gemaakt. Ruim anderhalve ton! Ik zag iedereen op het podium een traantje wegpinken, ja, en dan ga je mee in de ontlading.

Maarten van der Weijden deed er maandagavond nog een schepje bovenop door na een zwemtocht van 195 kilometer helemaal kapot in de armen van zijn dierbaren te vallen. Voor een dergelijke prestatie kun je alleen maar diep respect hebben. En wat een mooi bedrag is er weer opgehaald voor kankeronderzoek, dat zo hard nodig is. Oh jee, ik voel de waterlanders alweer komen!

Marianka Peters

Goudse Post
Meer berichten