Column FF Tussendoor

  Column

Privacy, zin of onzin?

Als een burgemeester op straat langs een sexclub loopt, mag je hem fotograferen, als hij met één been binnen staat, is het schending van de privacy. Voor mij was dit een gouden regel op het gebied van privacy, die er tijdens mijn opleiding, 34 jaar geleden, is ingeramd.

Niemand heeft mij gelukkig ooit een strobreed in de weg gelegd tijdens het fotograferen van mensen in de openbare ruimte. Tot het moment dat ik die gezellige foto van een overvol terras op de Markt in de krant plaatste. Toen zat ik plotseling in het verdachtenbankje. Tussen de vele zonaanbidders zat een heer met een dame, die niet de zijne was, om het maar netjes uit te drukken. Een geheime ontmoeting en dan op een openbaar terras gaan zitten, vond ik nou niet zo slim en de rechter gaf mij gelijk.

Een aantal jaren geleden verscheen het portretrecht. Mensen konden geld vragen als zij ongevraagd op de kiek waren gezet. In Amerika had dit al tot duizelingwekkende vergoedingen geleid. Het duurde niet lang of de eerste claim kwam binnen na een onschuldige foto van wat jongeren die zaten te chillen voor de oude Anne Frankschool in Oosterwei. En weer stond ik voor het gedaagdenhekje. Wat zijn probleem was, vroeg de rechter. 'Nee, man, niks aan de hand, de foto was cool, maar daar kun je toch veel geld voor vragen', zei de eiser tegen de rechter. Nu was deze knul 'populair' bij de politie, maar niet in de zin van 'verzilverbare populariteit' zoals de wet aangeeft.

We hollen allemaal achter Lubach aan en verlaten Facebook omdat onze privacy in de knel komt. Maar tegelijkertijd willen we allemaal wel weten wat onze 'vrienden' meemaken. Het klinkt paradoxaal, maar ik weet dat Facebook sommige mensen uit hun isolement of eenzaamheid haalt en triest als het is, voor anderen nog het enige contact is met de buitenwereld.

Nu zit de angst voor de nieuwe privacyregels, die eind mei ingaan, er bij organisaties al goed in. Vorige week kreeg ik bij de scouting te horen dat ik eerst toestemming moest vragen aan de ouders om hun kinderen te fotograferen. Die kinderen zaten nota bene onschuldig houten bloemetjes te schilderen. Ik zou dan moeten wachten tot de ouders hun kroost kwamen ophalen. Onderling gelukkig opgelost, maar ik voelde me wel weggezet als een soort paparazzi.

Ik heb alle begrip als kinderen niet op de foto mogen, omdat ze uit huis zijn geplaatst of hun geloof dit verbiedt. Maar het gevaar ligt op de loer dat we weer doorslaan. Kan ik straks nog wel leuke timmerende kinderen fotograferen tijdens het Huttendorp of tijdens de Avondvierdaagse nog wel gewoon mijn werk doen en blije kinderen met snoep en cadeautjes fotograferen? Aan de kids zal het niet liggen, die willen maar al te graag. Maar ik stel voor dat kinderen, die niet op de foto mogen, een kaartje om hun nek hangen met 'no pictures'. Ik weet het, dit is stigmatiserend, maar dan is het maar duidelijk.

De moraal van dit verhaal? Misschien moeten we allemaal niet zo krampachtig doen over de nieuwe regelgeving.

Goudse Post
Meer berichten