Logo goudsepost.nl


Jacoline Groenendijk bekijkt de enorme collectie Braziliëboeken in de biblioteek. De laatste keer dat ze hier was, was het nog gemeentekantoor, waar ze haar papieren voor Brazilië ophaalde. Foto: Marianka Peters
Jacoline Groenendijk bekijkt de enorme collectie Braziliëboeken in de biblioteek. De laatste keer dat ze hier was, was het nog gemeentekantoor, waar ze haar papieren voor Brazilië ophaalde. Foto: Marianka Peters

Jacoline kiest definitief voor toekomst in Brazilië

Eigenlijk zou ze maar tijdelijk naar Brazilië gaan om zich in te zetten voor de straatkinderen in Rio de Janeiro, maar het liep anders. De liefde hield de Reeuwijkse Jacoline Groenendijk in Brazilië, waar ze naast een eigen gezin ook de zorg over de kinderen in de opvangboerderij Sitio Shalom, heeft.

Door Marianka Peters

Gouda/Reeuwijk - Voor een vakantie was Jacoline met haar gezin even terug in Nederland. Tijd om even bij te praten. Exact tien jaar geleden ging Jacoline met de Braziliëgroep Gouda-Moordrecht mee naar Brazilië voor een werkvakantie in de opvangboerderij in Pequeri, zo'n 150 km van Rio de Janeiro. De boerderij is opgezet door stichting REMER, die dit jaar 25 jaar bestaat. Hier worden niet alleen straatkinderen opgevangen, maar ook uit huis geplaatste of verstoten kinderen. "Het is heel fijn om hier te werken, maar vaak ook heftig, want er gebeurt veel," vertelt Jacoline. "Vroeger waren het veel wees- en straatkinderen, tegenwoordig wonen hier veel uit huis geplaatste kinderen, wier ouders (crack)verslaafd zijn, een groot probleem in Brazilie. Deze kinderen zijn om de een of andere reden getraumatiseerd. Wij bieden ze een thuis in een stabiele, veilige omgeving."

In totaal wonen er nu 29 kinderen in Sitio Shalom, verdeeld over een zestal huizen rond de boerderij. De kinderen leiden een zo normaal mogelijk leven, gaan naar school, doen aan sport en spel, en worden individueel begeleid. "De bedoeling is dat kinderen hier tijdelijk zijn, zodat de hulpverlening met de ouders aan de slag gaat en de kinderen op termijn weer naar huis kunnen. Lukt dat niet, dan blijven ze tot ze 18 jaar zijn. Dan moet je ze los laten, maar gelukkig hebben we ook een begeleid wonen project, waar ze verder begeleid worden naar zelfstandigheid." Maar het kan ook flink mis gaan, weet Jacoline. "De meesten komen op hun pootjes terecht, maar je kunt helaas niet iedereen redden. Voor sommigen heeft de glamourwereld van de drugs zo'n aantrekkingskracht, dat ze kiezen voor een carrière in de criminaliteit. Als het dan toch niet lukt om ze binnenboord te houden, moet je afscheid nemen en dat is best zwaar, want je weet dat ze hun leven niet meer zeker zijn."

Voorheen was de opvangboerderij afhankelijk van sponsoring, met name uit Nederland, maar sinds kort krijgt de stichting een vergoeding vanuit de gemeenten. "Iedere gemeente, die een kind plaatst op de boerderij betaalt een vergoeding van omgerekend 300 euro per maand. Dit is nauwelijks toereikend, want naast kost en inwoning, moet daar ook de hulpverlening van betaald worden. Echt vlekkeloos loopt het niet, maar ja, dat is Brazilië." Verwacht werd dat de Olympische Spelen in Rio de Janeiro de economie een 'boost' zouden geven, maar daar merkt de gewone burger weinig van. Ondanks alles wil ze niet meer terug naar Nederland. "Ik heb er bewust voor gekozen om mijn leven verder op te bouwen met Silvinho en mijn kindjes in Brazilië en dat doe ik ook."

Marianka Peters
Reageer als eerste
Meer berichten