Tonia is al 40 jaar juf: “Ik vind het nog elke dag leuk”

GOUDA • Ze heeft al kinderen van leerlingen in haar klas gehad. De oudste oud-leerlingen zijn al in de vijftig. Over een tijd verwacht ze de eerste kleinkinderen van die leerlingen te verwelkomen. Juf Tonia Nagel staat veertig jaar voor de klas op de Prinses Julianaschool. Een mijlpaal met een prachtig uitzicht.

Toen ze zelf nog een klein meisje was gaf Tonia Nagel (nu 61) al les. Ze zette in haar meisjeskamer haar poppen op een rijtje, vertelde hen dat ze stil moesten zijn en begon als een echte juf les te geven. “Ik had hele series boekjes van Tielse Flipje en die gebruikte ik als schriften van leerlingen om na te kijken. Toen al wist ik dat ik juf wilde worden en je ziet, ik ben het nog steeds. Alleen dat nakijken, dat is wel een beetje ingewikkelder geworden dan in die tijd. Er wordt wel eens gemakkelijk over gedaan, maar als je van een klas van 36 leerlingen verschillende werken moet nakijken, dan is dat echt een hele klus. Leerkrachten werken soms wel tot twaalf uur op een dag, echt waar.”

Digibord in de war
We geloven het graag. Juf Tonia is er de dame niet naar om te overdrijven. Ze geeft aan dat het vak van leerkracht in die veertig jaar behoorlijk is veranderd. “Ik heb nog les staan geven voor een schoolbord. Met een krijtje maakten we daar in de weekeinden tekeningen op, die ken je vast nog wel. Door de weeks werd alles op dat bord geschreven. En weer uitgeveegd als we met een les klaar waren. Als je dat aan de leerlingen van nu vertelt, kijken ze je met grote ogen aan. Die weten niet beter of we werken met een digibord. Een krijtje? Ouderwets. Ik heb wel eens de fout gemaakt om te denken dat ik nog voor een ouderwets schoolbord stond. Ik wilde iets wissen en ging met mijn vinger over het digibord. Het was meteen helemaal van slag. De kinderen riepen ‘Nee juf, u moet eerst een icoontje aanklikken!’. We hebben er erg om moeten lachen.”

Bijbelverhalen
Juf Tonia heeft wel een paar favoriete lessen, zegt ze. Een ervan is het onderdeel Bijbelverhalen. “Die vind ik heel leuk en spannend om te vertellen”, lacht ze. “De kinderen weten ook dat ik dat leuk vind; ze hebben al eens gevraagd of ik niet liever dominee wil worden. Prachtig! Als ik in een andere les aan het woord ben en iemand steekt voor zijn of haar beurt een vinger omhoog, dan zeg ik: ‘Nee, niet tijdens mijn preek!’. Ik wil dit werk en de kinderen voorlopig niet missen. Het is nog elke dag een feestje.”

Juf Tonia Nagel is geboren in Den Haag, maar woont al heel lang in Gouda. Dat ze leerkracht zou worden, daar heeft ze nooit aan getwijfeld. En met een team als dat op de Prinses Julianaschool gaat ze gemakkelijk nog een paar jaar door. Want wat is nou helemaal veertig jaar, als je zoveel energie krijgt van dat mooie vak van juf...?

Karl Flieger